Wyrok WSA w Gliwicach wpisuje się niestety w utrwaloną linię orzeczniczą potwierdzającą poprawność wydania negatywnej dla podatniczki interpretacji podatkowej w zakresie braku prawa do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego VAT w zakresie wynajmu budynku mieszkalnego na cele niewyłącznie mieszkalne. Wydaje się jednak, że opisany stan faktyczny wypełnia wymagania normy zwolnienia dla wynajmu na cele mieszkaniowe, mimo tak bardzo podkreślanego braku spełnienia „wyłącznego" celu mieszkaniowego. Nie przekonuje mnie argumentacja, że cel mieszkaniowy jest dodatkowy, poboczny czy też niedominujący. Jeżeli podopieczni mieszkają w domu pomocy społecznej to nie jest to dla nich usługa pobytowa (ja w przypadku zakwaterowania wyłączonego ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 20), tylko realna potrzeba, która jest nieodzownie związana z pomocą, bo tego te osoby wymagają. Ponadto, systemowo niezrozumiałe jest dążenie do opodatkowania najmu mieszkaniowego na cele pomocy społecznej, która sama korzysta ze zwolnień z art. 43 ust. 22 lub 23 ustawy o VAT. Alternatywą przy tak utrwalonej wykładni byłby wynajęcie każdej osobie, która uzyska świadczenia pomocowe, miejsca zamieszkania oraz odrębnie świadczenie przez podmiot opiekuńczy swoich usług na podstawie porozumienia ze swoimi podopiecznymi. Czym to bowiem się różni w istocie od wynajmu pokoju lub mieszkania chorej osobie, która wymaga stałej opieki w miejscu swojego zamieszkania. Wyrok choć z poprawnym prawnie uzasadnieniem, nie pasuje mi „systemowo" ze swoją wykładnią do analizowanej sprawy. Moim zdaniem można przedstawić argumentację wskazującą, że element mieszkalny jest dominujący w świadczeniu domu opieki, w którym się przecież stale mieszka, a nie tylko przychodzi na pobyt z opieką.
Michał Wojtas – wspólnik, doradca podatkowy, doradca sukcesyjny
Wróć