Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów w dniu 21 października 2024 roku podjął uchwałę o sygnaturze III FPS 2/24, w której rozstrzygnął na korzyść przedsiębiorców. Sąd po rozpoznaniu zagadnienia prawnego „Czy budynki mieszkalne lub ich części przeznaczone do najmu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców w ramach prowadzenia przez podatnika podatku od nieruchomości działalności gospodarczej, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.).” uznał, że jeśli firma będąca właścicielem mieszkania, wynajmuje je osobie fizycznej na cele mieszkaniowe to zastosowanie ma niska stawka mieszkalna.
Wątpliwości dotyczyły sytuacji gdy właścicielem mieszkania jest firma a wynajmującym osoba fizyczna. Prokurator wskazał we wniosku, że sądy stosują rozbieżne linie orzecznicze w tej kwestii. Część z nich wyznawała zasadę, że jeżeli wynajem mieszkania jest formą działalności gospodarczej to właściciel mieszkania, czyli firma powinna płacić podatek wg największej stawki właściwej dla prowadzenia działalności gospodarczej. Inni wskazywali, że kluczowym jest to, co dzieje się w nieruchomości. Jeżeli najemca wykorzystuje je do mieszkania, czyli zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe to zastosowanie powinna mieć niższa stawka mieszkalna. Spór jaki rozstrzygnął NSA sprowadzał się do tego, czy nieruchomość była zajęta na działalność czy nie.
Podjęcie uchwały jednoznacznie odpowiedziało na zadane pytanie prawne:
„Budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.) jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.).”
Oznacza to, że jeżeli budynek mieszkalny jest wynajmowany i jego część jest wykorzystywana przez najemców do mieszkania, to w tej części będzie podlegał stawkom podatku odpowiednim dla budynków mieszkalnych.
Zatem, w praktyce, wynajmujący, który oferuje mieszkania, może korzystać z preferencyjnych stawek podatkowych, o ile spełnia warunki określone w przepisach. Kluczowe jest, by rzeczywiście zaspokajały one potrzeby mieszkaniowe lokatorów, co różnicuje je od budynków wykorzystywanych na cele komercyjne.
Oprac. Ewelina Oleś
Wróć